Աստուածային Զօրութիւնը Զգենունք—Սիրոյ Պարզութեամբ

Պօղոս Առաքեալ Հռոմայեցիներուն գրած նամակը կը փակէ յորդորով մը (գլուխ 12.9–21), որուն տուած ուղղութեան կրնանք հետեւիլ Մեծ Պահքի այս շնորհաբեր օրերուն: 

Առաքեալը խօսքը կ’ուղղէ “եղբայրներ”ուն, այսինքն անոնց որ Մկրտութեան սրբարար խորհուրդով Երկնաւոր Հօր որդեգրութեան մասնակցութեան շնորհքը ընդունած էին եւ անդամներ էին Աստուծոյ ընտանիքին: Մենք եւս, հայ կամ ոչ-հայ, ընդունած ըլլալով միեւնոյն Մկրտութեան սրբարար խորհուրդը, պարտաւոր ենք հետեւելու Առաքեալին տուած ուղղութեան, որովհետեւ Մկրտութեան խորհուրդին զօրութեամբ ստացած ենք միեւնոյն հաւատքին, յոյսին, եւ սիրոյն բերած նոր բնութիւնը. այսինքն՝ անդամներ ենք միեւնոյն Քրիստոսի մարմինին: 

Մեր սէրը պէտք է ըլլայ առանց կեղծաւորութեան. պէտք չէ ըլլայ “իբրեւ թէ”-ով, երեսպաշտութեամբ խառնուած, սիրտ չնեղացնելու համար, խնդիր չհանելու համար. այսինքն՝ պէտք է բղխի Եկեղեցիի իրականութեան մէջ հաստատուած Տէր Քրիստոսի բնութեան հաղորդ նոր մարդու մեր ընդլայնուած բնութենէն, եւ ոչ թէ անհատական հին մարդուն մարմնական սահմանափակ մահկանացու բնութենէն: Առանց կեղծաւորութեան սէր կը նշանակէ ատել չարը եւ հետապնդել բարին:

Իրարու հանդէպ մեր եղբայրսիրութիւնը պէտք է յառաջ գայ գութէ, ոչ թէ անձնական շահէ. ուստի պէտք է լաւ հասկնանք թէ ի՛նչ կը նշանակէ գթած ըլլալ: Երբեք լրջութեամբ մտածա՞ծ ես թէ ի՛նչ կը նշանակէ գութ ունենալ, այսինքն՝ գթած ըլլալ: Արդեօք բառարանին տուած սահմանով կարելի՞ է գոհանալ. կարեկցութեան զգացում դէպի տկարը՝ կարիքաւորը. համբերող ըլլալ. քաղցր վերաբերիլ. լայնախոհ ըլլալ. առատաձեռն եւ վեհանձն: Միայն ա՞յսքան: Թէ կայ այստեղ թաքուն շնորհք մը, որուն զօրութեան պէտք է կապուած ըլլանք, որպէսզի կարենանք իսկապէս գերազանցել “զգացում”ի մը տափակութիւնը եւ տալ իրական բարիք մը մեր ընկերոջ: Եւ ի՞նչ է այդ բարիքը, զոր պէտք է տանք:

Վստահաբար միշտ մենք զմեզ պիտի գտնենք՝ անինչ այրիին նման՝ որ մեր տալիք բարիքը մեծ օգտակարութիւն պիտի չունենայ, կամ պիտի չհասնի որեւէ նպատակի, որովհետեւ ոչինչ կ’արժէ կարիքին ահաւոր պահանջնքներուն դիմաց: 

Բայց ճիշտ այդ րոպէին է որ մեր հաւատքը պէտք է դնենք Աստուծոյ վրայ, որպէսզի մանանեխի հատիկին չափ մեր բարիքը ստանայ աստուածային զօրութիւն եւ շարժէ լեռները, իրականութիւն դարձնէ մեր գութը, սէրն ու զգացումները. շնորհէ մեզի զգենլու աստուածային զօրութիւնը սիրոյ պարզութեամբ:

Այն ատեն պիտի կարենանք ուրախանալ ուրախացողին հետ, եւ տրտմիլ տրտմեալներուն հետ. պիտի կարենանք մխիթարել սգաւորը Աստուծոյ ողորմութեան հարստութեամբ. աւետարանիչներ պիտի ըլլանք փրկութեան բարի լուրը տանելու վշտաբեկ սրտերուն. երբ մեր ոտքերուն ձայնը լսեն՝ աստուածային սիրոյն ծարաւ հոգիները բերկրութեամբ պիտի խայտան:

Այն ատեն պիտի ստուգիւ վայելենք Աստուծոյ որդիներու ազատութիւնը, որովհետեւ յաղթած պիտի ըլլանք չարին բարիով: Այն ատեն բարկութիւն պիտի գոյութիւն չունենայ մեր հոգիներուն մէջ, այլ գոհութեամբ պիտի յորդին մեր սրտերը. մարդիկ խաղաղութիւն պիտի գտնեն մեր հետ խօսելով. մանաւանդ թէ, Հայրը պիտի գտնեն մեր սիրոյն մէջ:

Let us Clothe Ourselves With The Power of God—With Plainness of Love

The apostle Paul concludes his letter to the Romans with an exhortation (12.9–21), which we can take as guidance for our walk on the path of conversion during these grace-filled days of Lent.

The Apostle addressed his words to “brothers”–that is to those who had received through the sacrament of Baptism the communion in the grace of adoption of the Heavenly Father and had become members of God’s household. We too, Armenians and non-Armenians alike, having received the same Baptism, are bound to follow the advice of the Apostle, because we too received through the virtue of the sacrament of Baptism the very same new nature brought by faith, hope, and love. We are, that is, members of the same Body of Christ.

Our love must be without any pretense; unmixed with “as-if”s, faking, simulation, or a “let’s not make a fuss” frame of mind. Our love must spring from our common new nature that we received in the sacrament of our Baptism, not from the individual old human nature. Love without any pretense means to hate evil and pursue the good.

Our brotherly love must come to expression from deep affection, not from personal gain. Thus, we must understand what is the true meaning of deep affection. Have we seriously thought about the meaning of deep affection? What does it mean to have mercy? Is it enough to grasp the meaning put forth in the dictionary? To have compassion or forgiveness shown towards someone whom it is within our power to punish or harm; have feelings of pity and humaneness, tender-heartedness; tolerance, and generosity or commiseration? Only this? Or is there here a hidden grace to the power of which we must be connected in order to surpass the dullness of affection and deliver a real good to our neighbor? And what is this real good which we must deliver?

Most probably we will find ourselves like the poverty-stricken widow, or worse, rationalizing our inaction on the pretense that we do not have the power to make a difference, or do not serve any purpose, or fall back in front of the enormity of the needs.

But it is exactly at that moment that we must graft our faith onto God, so that our good the size of a mustard seed may receive divine power and move mountains, bring to life our mercy, affection and feelings; dress us up with the power of God with the plainness of love.

Only then will we be capable of rejoicing with those who are joyful, and commiserating with those who are unfortunate, comforting those who mourn with the richness of God’s own mercy. Only then shall we become bearers of the Good News to those with broken hearts, and upon hearing our steps the souls thirsty for God’s love will rise to life filled with the exhilarating joy of the Holy Spirit!

That will be the moment when we shall enjoy the freedom of children of the Father, because we shall have overcome evil with good. That’s when anger shall recede in our souls, and our hearts will overflow with thanksgiving. All men will find peace in us, above all they will find the Father in our love.

Peace be with you!